Sylvie Vellemans

In 2014 begon ik met schilderen na een derde op-zijn-grondvesten-daverende Sainto Daime ervaring. Een heftige drang kwam op om te exprimeren wat ik gezien had… met ‘Frida Kahlo-achtige’ werken als gevolg , gewoon op doek en met acrylverf… Toen wist ik nog op voorhand wat ik wou schilderen…
Een ommekeer in mijn werk kwam toen ik met een Zuidafrikaanse kunstenaar en professor in The art science een lange trip maakte naar zijn geboorteland. Ik kende Leon de Bliquy, dat was zijn naam, van een sjamanistische groep waar ik samen met hem in de coven zat en hij me pardoes tot zijn muze (‘zijn dragonfly, zoals hij me noemde) gebombardeerd had. Voor hij begon te creëren, hadden we altijd nogal een filosofisch-poëtische conversatie, meestal digitaal en werd hij zo ‘opgeladen’ om eraan te beginnen..
Toen op die trip in Zuid-Afrika, zijn laatste trip naar zijn thuisland, bezochten we de Universiteit van Stellenbosch, waar hij ooit doceerde en waar hij bemind en geëerd werd. Léon had immers al lang last van zijn ogen (wat een straf voor een kunstenaar!) en op die trip was hij al bijna volledig blind. Daar vertelde hij mij op de achterbank van een Zuid-Afrikaanse auto, onze handen innig verstrengeld, welke beelden hij de laatste tijd over me had… jaja, door zijn blindheid, ontwikkelden zijn innerlijke ogen met rasse schreden en begon hij te creëren met én voor zijn Geestesoog: hij zag me schilderen op houten paneeltjes met veel goud en prachtige pigmenten, volgens een eeuwenoude methode van Chinini, de leermeester van Botticelli, een techniek die hij dan met zijn zwoel Zuidafrikaans tongval in geuren en kleuren uitlegde…
Ik vond het leuk om naar die prachtige verhalen te luisteren, maar daar bleef het bij… Maar enkele weken na onze terugkeer, beleefde ik terug een buitenzintuiglijke ervaring in een Santo Daimewerk en bij mijn thuiskomst in de holst van de nacht, begonnen mijn handen zomaar een eerste werk neer te zetten, net zoals hij ‘voorspeld’ had. Voor de zekerheid had Leontje ook al wat houten panelen en zijn eigenste pigmenten meegegeven, wellicht wetende dat -als het ooit kriebelde- ik gewoon zou kunnen beginnen…de schat. Mijn eerste werkje was ‘Fairies in Aurora Borealis’, de elfjes n de gouden regen die ik altijd op mijn zangboekje zag dwarrelen tijden zo’n Daimewerk.
Dit was slechts het begin van een never-ending creatieve story, met tussenpauzen weliswaar.
Intussen drink ik geen Daime meer, maar voel ik wanneer er iets ‘moet komen’. Nooit weet ik op voorhand wat er gaat verschijnen. Het enige wat ik zelf doe, is het eerste kleur kiezen, ‘intunen’, met de Bron en alle goddelijke wezens (seres divinos), een klein eer-en dankbetuigje doen aan Leon en de juiste klanken opzetten. Voor dat laatste begin ik vaak met Opus 20 van Swan lake van Tjaikovsy, wat ik leerde kennen in een film die me enorm aangreep nl. Les hommes et les Dieux; een exctatisch moment of luister ik naar the soothing voice van Oracle Girl.
De taferelen die dan tevoorschijn komen dan, hebben een soort etherische energie en gaan over deze wereld en andere werelden en brengen me in een soort visioen, meegetrokken door de voor mij vertrouwde figuren, die bescherming, liefde en troost bieden - een heel positieve energie. Daarom gebruik ik ook heel graag goudstof, bladgoud en glinstering, om de schoonheid van het onaardse vast proberen te leggen- de gouden frequentie. De verf maak ik met pigmenten, eigeel, gelatine, platte kaas , Heilige as die ik meebracht uit vele tempels van India enz … Ook gaat aan de voorbereiding van het paneel heel wat fysieke én meditatieve energie vooraf, want voor je kan schilderen op een houten paneel moet deze grondig en met veel liefde geprepareerd worden, in de materie én non-materie, zoals Leontje mij met zoveel elan uitlegde.
De schilderijen functioneren voor mij als een soort talisman, mede uitgestraald door de figuren die vastgelegd worden erop en die me heel bekend, vertrouwd en extreem liefdevol voorkomen.
Mijn liefste wens is dat ik andere mensen ook kan raken met deze energie , een soort verzachting kan bieden in deze -soms harde- wereld. Maar hoe hard we ook op deze aarde geworpen worden soms, terug geconnecteerd kunnen worden met onze eigenste Bron, puur bewustzijn, Christus-energie, onschuldig kinderlijk en tegelijkertijd uitermate volwassen.
Liefs Sylvie